Speed Demon: nieudany speedster Grandmastera, który stał się nieoficjalną legendą Sinister Syndicate

W nieskończonej galerii złoczyńców Petera Parkera istnieje kategoria postaci, których żaden przypadkowy fan nie wymieni z pamięci, a które każdy zagorzały czytelnik po cichu uwielbia. Ci przestępcy drugiej kategorii, ci zawodowi nieudacznicy w nieprawdopodobnych kostiumach, ci wspaniali przegrani, którzy uparcie odmawiają porzucenia kariery. Speed Demon, czyli James Sanders, jest prawdopodobnie najbardziej charakterystyczny z nich wszystkich. Speedster narodzony przez kosmiczny przypadek, przemianowany z powodu wewnętrznego konfliktu nazw w Marvelu, przetwarzany w niemal każdej możliwej ekipie złoczyńców i uznany, choć nigdy o to nie zabiegał, za nieoficjalną maskotkę tych nieudanych bandytów, których Spider-Man spotyka między dwiema poważniejszymi sprawami.

Ten artykuł to pełne zanurzenie w wydawnicze i fikcyjne życie tego niedocenianego złoczyńcy. Dziwaczne pochodzenie u Grandmastera, przemiana w filar ekipy Sinister Six widzianej od zaplecza, błyskawiczny epizod w szeregach grupy Thunderbolts, tragikomiczna apoteoza na kartach Superior Foes. James Sanders nigdy nie wygrał żadnej znaczącej bitwy — i właśnie dlatego fascynuje.

Kosmiczne pochodzenie, które nigdy nie powinno było się wydarzyć

Żeby zrozumieć Speed Demona, trzeba zacząć bardzo, bardzo daleko od Nowego Jorku. Daleko od miejsca, jakim jest Brooklyn Bridge, daleko od dachów Queens, daleko od wszystkiego, co zwykle tworzy scenerię Spider-Mana. Trzeba cofnąć się do października 1969 roku, na strony zeszytu Avengers #69, napisanego przez Roya Thomasa i narysowanego przez Sala Buscemę. To, co się w nim rozgrywa, nie ma nic wspólnego z życiem Petera Parkera: to czysta historia Avengers, w której Marvel buduje między wierszami satyryczny hołd dla Justice League z Distinguished Competition.

Grandmaster, jeden z tych Starszych Wszechświata, którzy mają obsesję na punkcie gier w skali galaktycznej, postanawia przetestować Kanga Zdobywcę. Format jest klasyczny: dwie drużyny czempionów, jeden mecz, jedna stawka. Po stronie Kanga staną trzej Avengers. Po stronie Grandmastera stanie drużyna wymyślona wyłącznie na tę okazję, czterech superludzi stworzonych od zera ze zwykłych istot ludzkich. Ta drużyna nazywa się Squadron Sinister. Tworzą ją Hyperion (parodia Supermana), Nighthawk (parodia Batmana), Doctor Spectrum (parodia Green Lanterna) i speedster (parodia Flasha) początkowo ochrzczony imieniem Whizzer. Tym speedsterem jest James Sanders.

Smaczny szczegół: Marvel miał już postać o imieniu Whizzer, Roberta Franka, bohatera Golden Age. Ta wewnętrzna kolizja nazw skłoni ostatecznie wydawców do przemianowania Sandersa dwanaście lat później. W chwili narodzin, w 1969 roku, Sanders jest więc zwykłym obywatelem wyniesionym do rangi kosmicznego złoczyńcy przez istotę, która bawi się uniwersami jak dziecko klockami Playmobil. Żadnej rodzinnej tragedii, żadnej zemsty, żadnego ugryzienia zmutowanego pająka. Po prostu zwykły człowiek zwerbowany do partii szachów między półbogami, który w kilka sekund odkrywa, że potrafi biec szybciej niż dźwięk.

Od Whizzera do Speed Demona: wydawnicza przemiana z 1981 roku

Squadron Sinister przegrywa swój pierwszy mecz z Avengers, jak wszystkie drużyny stworzone przez Grandmastera. Ale same postacie nie znikają. Marvel od razu wykorzystuje je w innych wątkach, szukając dla nich trwałej użyteczności. Dla Sandersa przełom przychodzi w listopadzie 1981 roku, gdy wypływa na powierzchnię w Amazing Spider-Man #222 — ale mylenie go z Robertem Frankiem staje się nie do zniesienia. Redakcja rozstrzyga sprawę: James Sanders będzie odtąd nosił imię Speed Demon.

Ta zmiana imienia to coś więcej niż zabieg kosmetyczny. Wpisuje Sandersa w rodzinę złoczyńców, których sama nazwa brzmi jak autoironia. Speed Demon po angielsku nie ma w sobie nic heroicznego: to potoczne określenie pirata drogowego, maniaka prędkości. Tam gdzie Quicksilver przywołuje rtęć, gdzie Flash przywołuje błyskawicę, gdzie nawet Northstar przywołuje gwiazdę polarną, Speed Demon przywołuje mandat za nadmierną prędkość wypisany przez nowojorskiego policjanta. Imię niesie od narodzin ładunek ironii, który będzie towarzyszył postaci przez całą karierę.

Ta przemiana zbiega się z przesunięciem tematycznym: Sanders opuszcza orbitę Avengers, by wejść na orbitę Spider-Mana. Przejście jest natychmiastowe, rozgrywa się na samych stronach Amazing Spider-Man, a trajektoria jest jasna. Marvel zrozumiał, że Speed Demon nigdy nie będzie wiarygodnym przeciwnikiem dla Thora czy Iron Mana. Za to w skromniejszym krajobrazie złoczyńców Petera Parkera — krajobrazie zaludnionym przez takie postacie jak Shocker, Scorpion, Rhino i dziesiątki innych przestępców drugiego planu — kostiumowy i nieco żałosny speedster w naturalny sposób znajdował swoje miejsce.

Trwałe zakotwiczenie w pajęczej orbicie: Sinister Syndicate z 1986 roku

Namaszczenie Sandersa w pajęczym kanonie przychodzi wraz z zeszytami The Amazing #280-281, we wrześniu 1986 roku. Napisany przez Petera Davida i narysowany przez Boba McLeoda, ten dwuczęściowy wątek nosi programowy tytuł: „The Sinister Syndicate”. Peter David zbiera w nim grupę złoczyńców świadomie zainspirowaną oryginalnym składem, jakim byli Sinister Six Stana Lee i Steve'a Ditki, ale z pewnym haczykiem: członkowie tworzący drużynę to złoczyńcy niższej rangi, mniej ikoniczni, mniej potężni, bardziej wyrachowani.

Początkowy skład mówi sam za siebie. Znajdziemy w nim Beetle'a (Abner Jenkins), ówczesnego Hobgoblina (w tamtym momencie Ned Leeds), Boomeranga (Fred Myers), Rhino i oczywiście Speed Demona. Ta drużyna jest przedstawiona nie jako apokaliptyczne zagrożenie, lecz jako operacja przestępcza zorganizowana przez postać, którą jest Rose, przestępczy spadkobierca manewrujący wówczas w cieniu, jaki rzuca Kingpin. Sinister Syndicate nie próbują podbić świata. Próbują zarobić na wypłatę.

Dla Sandersa te ramy są idealne. Nigdy nie miał metafizycznych ambicji, jakie ma Doctor Octopus, ani tragicznego romantyzmu, jaki ma Sandman. Nie marzy o złamaniu Spider-Mana, marzy o okradaniu banków wystarczająco szybko, żeby nie dać się złapać. Drużynowa logika Sinister Syndicate — grupy, która zadowala się życiem z przestępstwa zamiast wypełniania kosmicznego przeznaczenia — idealnie pasuje do jego psychologii pragmatycznego biegacza.

Okres 1988-1995 staje się dyskretnym złotym wiekiem postaci: wyrachowany karierowicz, zwinny biegacz, przeciwnik irytujący dla Petera Parkera, ale nigdy śmiertelny. Pozwala scenarzystom proponować szybkie sceny akcji bez angażowania gwiazd obsady. Jest, dosłownie, złoczyńcą na rozgrzewkę.

Anatomia świadomego przegranego: psychologia Speed Demona

To, co odróżnia Jamesa Sandersa od masy złoczyńców drugiej kategorii, to cecha rzadka w tym gatunku: on wie, że jest nieudacznikiem. Wielcy przestępcy pajęczego panteonu cierpią na zaburzenie postrzegania. Norman Osborn uważa się za genialnego megalomana. Zielony Goblin uważa się za proroka chaosu. Mysterio uważa się za genialnego reżysera. Kraven uważa się za najwyższego łowcę. Sanders natomiast uważa się przede wszystkim za zmęczonego.

Ta trzeźwość, cierpliwie rozwijana przez Petera Davida, a potem w pełni wykorzystana przez Nicka Spencera w latach dwutysięcznych dziesiątych, czyni z Sandersa postać wyjątkowo nowoczesną. Uosabia złoczyńcę drugiej połowy XX wieku, który odrzuca faustowską pozę. Nie chce dorównać Bogu. Chce zapłacić czynsz, uniknąć więzienia, zrobić napad na tyle dyskretny, żeby nie przyciągnąć uwagi Petera Parkera. Jego wewnętrzne monologi, w tych rzadkich chwilach, gdy Marvel je ujawnia, przypominają mniej nietzscheańskie majaczenia, a bardziej rozgoryczone rozmyślania emeryta.

Ten wymiar istnieje od pierwszych solowych występów. Sanders wygłasza czasem swojemu adwokatowi przemowę, która stanie się jego znakiem rozpoznawczym: nie rozumie, dlaczego jego koledzy upierają się przy noszeniu śmiesznych kostiumów, żeby atakować superbohaterów, z którymi i tak przegrają, skoro wystarczyłoby szybko przebiec pustymi chodnikami i okraść jubilerów bez świadków. To złoczyńca, który dosłownie zastanawia się, dlaczego jego koledzy nie myślą skuteczniej.

Objazd przez Thunderbolts: gdy złoczyńca ociera się o odkupienie

Jak większość marvelowskich złoczyńców drugiej kategorii, Sanders został w pewnym momencie wciągnięty w koncepcję odkupienia, tak drogą Thunderbolts. Po pozornym upadku Avengers podczas Onslaught Baron Zemo zbiera drużynę złoczyńców udających nowych bohaterów. Pomysł jest w równych częściach genialny i haniebny: wykorzystać pustkę po zaginionych bohaterach, żeby manipulować zaufaniem publiczności, zyskać wiarygodność, a potem uderzyć.

Speed Demon dołącza do tego nurtu późno, w pochodnej wersji koncepcji. Wchodzi do składu w erze po Civil War, w momencie, gdy rząd amerykański, na którego wpływ ma Norman Osborn, przekształca Thunderbolts w paramilitarny oddział tropiący niezarejestrowanych bohaterów. Sanders trafia tam, bo nie ma wyboru: albo to, albo Ravencroft, czyli uwięzienie bez perspektyw.

Ten okres jest interesujący, bo ujawnia jedną rzecz: Sanders nigdy naprawdę się nie nawraca. Tam gdzie Songbird czy Fixer, w różnym stopniu, przywiązują się do projektu odkupienia, on przechodzi przez Thunderbolts tak, jak przechodzi przez całą resztę — biegiem. Wykonuje misje, odbiera wypłatę, czeka na moment, w którym będzie mógł wrócić do swojego prawdziwego zawodu: okradania banków bez dania się złapać Spider-Manowi. Nie ma tu żadnego dramatycznego łuku moralnej przemiany. Jest złoczyńca, który traktuje instytucję tak, jak inni traktowaliby pracę tymczasową.

To zamazane przejście wiele odsłania. Niektórzy złoczyńcy są z natury nie do odzyskania — Carnage na przykład, którego psychologia wyklucza wszelką myśl o odkupieniu. Inni, jak Harry Osborn, nieustannie wahają się między światłem a cieniem. Speed Demon zajmuje natomiast trzecią pozycję: nie da się go ani odkupić, ani uznać za radykalnie złego. Po prostu jest. Ta moralna neutralność to prawdopodobnie powód, dla którego przemierza dekady, nigdy naprawdę nie umierając ani nigdy naprawdę nie wygrywając.

Superior Foes: tragikomiczne namaszczenie z 2013 roku

Najlepszy moment kariery Sandersa nie przychodzi jednak w epickim starciu ze Spider-Manem. Przychodzi w grudniu 2013 roku, gdy Marvel wypuszcza serię The Superior Foes of Spider-Man, miesięcznik napisany przez Nicka Spencera i narysowany przez Steve'a Liebera. Koncepcja jest równie prosta, co odważna: śledzić wyłącznie drużynę nieudanych złoczyńców, nigdy nie oddając Peterowi Parkerowi głównej roli.

Skład tej drużyny jest przezabawny: Boomerang (Fred Myers) jako narcystyczny szef, Shocker w nerwowej drugoplanowej roli, Speed Demon jako zmęczony weteran, Overdrive jako ambitny młody wilk i Beetle (Janice Lincoln) jako wyrachowana femme fatale. Ta piątka doskonale uosabia to, co Nick Spencer chciał zbadać: codzienne życie zawodowych przestępców, którzy nie marzą już o podboju świata, lecz o przetrwaniu nowojorskiego czynszu.

Dla Sandersa ta seria to dar z nieba. Zajmuje w niej centralne miejsce, nie jako antagonista, lecz jako postać komiczna. Nick Spencer w pełni wykorzystuje potencjał swojej postaci: starzejący się speedster, który widział trzydzieści lat wschodzących i gasnących złoczyńców, który zna na pamięć wszystkie procedury aresztowania, który wie dokładnie, ile sekund mu zostało, zanim policjant wezwie posiłki. Jego cynizm jest encyklopedyczny. Jego kwestie, często zamknięte w jednym kadrze, stają się viralami w społeczności czytelników.

Run Nicka Spencera kończy się w 2015 roku po osiemnastu zeszytach. Mimo uznania krytyki — serię regularnie wymienia się wśród najlepszych publikacji Marvela tej dekady — nigdy nie znajduje wystarczającego grona czytelników, żeby przetrwać. Ale jej wpływ wydawniczy jest ogromny. Trwale przywraca postać wyobraźni fanów, bezpośrednio inspiruje kilka późniejszych wątków, takich jak Sinister War, i ustawia Jamesa Sandersa jako postać nie do pominięcia w drugim szeregu. Złoczyńca, który nigdy nie wygrał znaczącej bitwy, właśnie wygrał kultowy status.

Moce, ograniczenia i mikrotaktyki speedstera drugiej ligi

Technicznie rzecz biorąc, Speed Demon dysponuje niezwykle potężną mocą. Jego prędkość maksymalna, według oficjalnych podręczników Marvela, zbliża się w trybie przelotowym do prędkości dźwięku, z chwilowymi zrywami zdolnymi przekroczyć Mach 1 na krótkich dystansach. Opanował bieg po ścianach, bieg po wodzie dzięki napięciu powierzchniowemu oraz metabolizm, który pochłania energię kinetyczną bez wywoływania niszczącego przegrzania. Na papierze powinien być niezwyciężony.

W praktyce nigdy nim nie jest. Ta sprzeczność stanowi sedno jego narracyjnej atrakcyjności. Za każdym razem, gdy walczy ze Spider-Manem, przegrywa. Za każdym razem, gdy atakuje drużynę Avengers, przegrywa. Za każdym razem, gdy próbuje solowej akcji bez zwracania na siebie uwagi, sprawa sypie się w połowie. To nagromadzenie porażek nie wynika z leniwego pisania: jest spójne z psychologią postaci. Sanders jest inteligentny taktycznie, ale brakuje mu strategicznej dyscypliny. Rusza za wcześnie, rusza za późno, nigdy nie przestaje biec, nawet gdy sytuacja wymagałaby, żeby się ukrył.

Jego najgroźniejsi przeciwnicy wcale nie są najpotężniejszymi bohaterami. Przeciwko Hyperionowi wie, że przegra szybko i bezboleśnie. Przeciwko Peterowi Parkerowi natomiast każda konfrontacja ciągnie się w nieskończoność, bo pajęczy zmysł systematycznie uprzedza jego przyspieszenia. Spider-Man nie musi widzieć nadbiegającego Sandersa: czuje falę zaburzenia wywołaną biegiem, zanim jeszcze złoczyńca przekroczy 40 km/h. Ten układ zamienia każdą walkę w partię szachów, w której speedster jest stale spóźniony o jeden ruch.

Ta strategiczna luka nie jest błaha. Umieszcza Sandersa w tej samej kategorii, co Molten Man czy Black Tarantula: złoczyńcy obdarzeni obiektywnie imponującymi zdolnościami, ale zawsze neutralizowani przez połączenie zwinności, analizy w czasie rzeczywistym i pragmatycznej inteligencji Spider-Mana. Pajęczy zmysł jest dla Sandersa klątwą szytą na miarę.

Speed Demon na tle innych speedsterów ze stajni Marvela

Punkt często pomijany przez komentatorów: Sanders nie jest jedynym speedsterem ze stajni Marvela, a jego pozycja w tej rodzinie sporo mówi o jego narracyjnym losie. Quicksilver, historyczny członek Avengers i X-Men, to prototyp speedstera aroganckiego, arystokratycznego, nieznośnego, ale podziwianego. Northstar to speedster wyrafinowany, wysmakowany, związany z Alpha Flight. Whirlwind to speedster-złoczyńca nastawiony na walkę, regularny przeciwnik Giant-Mana i Wasp. Speed, członek Young Avengers, to speedster pokoleniowy, młody spadkobierca Scarlet Witch.

W tej galerii Sanders zajmuje bardzo konkretne miejsce: jest speedsterem od czarnej roboty. Ani arystokrata, ani wyrafinowany, ani młody, ani heroiczny. Robotnik prędkości, rzemieślnik przestępstwa, niemal etatowy pracownik nowojorskiej zorganizowanej przestępczości. Ta klasowa tożsamość, rzadko wypowiadana wprost, ale zawsze wyczuwalna, jest jednym z powodów, dla których Nick Spencer mógł tak wiele zrobić z tą postacią. Sanders niesie, nigdy tego nie mówiąc, społeczną opowieść o przestępczym proletariacie — kategorii, którą niewielu złoczyńców Marvela uosabia równie kompletnie.

Na płaszczyźnie ściśle fizycznej jego statystyki plasują go w środku tabeli — szybszy niż Scorpion czy Rhino, wyraźnie poniżej Quicksilvera. Ta pozycja pośrodku skazuje go na bycie zawsze zbyt wolnym, żeby rywalizować z elitą, i zawsze zbyt szybkim, żeby uchodzić za zwykłego gangstera. Dryfuje, wydawniczo, w szarej strefie, z której nigdy naprawdę nie zdoła wyjść.

Nowojorski ekosystem przestępczy i miejsce Sandersa

Zrozumienie Speed Demona wymaga uchwycenia społecznej geografii przestępczości w uniwersum Marvela. Nowy Jork to uporządkowana tkanka przestępcza, ze swoimi hierarchiami i szczeblami awansu. Na szczycie postacie takie jak Kingpin czy Tombstone kierują rozgałęzionymi organizacjami. Niżej porucznicy tacy jak The Rose zarządzają komórkami operacyjnymi. Jeszcze niżej niezależni kostiumowi złoczyńcy — Sanders, Shocker, Boomerang, Beetle — oferują swoje usługi temu, kto zapłaci najwięcej.

Ta hierarchiczna struktura jest kluczowa, żeby zrozumieć, dlaczego postać nigdy nie dostała ważnego własnego wątku poza drużynami. Bez organizacji, jaką jest Hydra, bez Rose'a, bez Sinister Syndicate nie ma operacyjnego Speed Demona. Nie ma intelektualnych ani finansowych środków, żeby założyć własną organizację. Ta strukturalna zależność jest też powodem, dla którego regularnie pojawia się w historiach związanych z postacią, jaką jest Ashley Kafka, oraz z Ravencroft, gdzie jawi się jako przytomny, ironiczny, niemal pogodzony z losem.

Speed Demon w wielkich pajęczych crossoverach

Choć rzadko na pierwszym planie, Sanders był obecny przy niemal wszystkich najważniejszych wydarzeniach pajęczej mitologii. Pojawia się na obrzeżach wydarzenia, jakim jest Maximum Carnage, nie jako główny antagonista, lecz jako oportunista próbujący wykorzystać chaos do okradzenia Manhattanu. Przechodzi przez wydarzenie, jakim jest Clone Saga, nie odgrywając w nim żadnej znaczącej roli — co samo w sobie wiele mówi, bo postać jest obecna, gdy pajęcze uniwersum pęka, a mimo to pozostaje skupiona na własnych drobnych akcjach.

W Back in Black, wątku, w którym Peter Parker pogrąża się w mrocznej furii po śmierci ciotki, Sanders pojawia się na krótko. Przypisuje mu się chwilę czystego strachu: w okresie, gdy Spider-Man staje się bezlitosny, wszyscy złoczyńcy drugiej kategorii żyją w obawie, że zostaną namierzeni pierwsi. Speedster, ze swoim zwyczajowym pragmatyzmem, postanawia zawiesić wszelką działalność przestępczą w Nowym Jorku, dopóki kryzys nie minie. Przenosi się tymczasowo do Bostonu. To być może jedyna strategicznie błyskotliwa decyzja w jego karierze.

Później, w wątkach serii Superior Spider-Man — w okresie, gdy Doctor Octopus zamieszkiwał ciało Petera Parkera — pole manewru Sandersa kurczy się znacząco. Ock, ze swoją mentalnością naukowca-zabójcy, nie zadowala się już przepuszczaniem drobnych złoczyńców. Speedster czuje presję i staje się jeszcze ostrożniejszy. Ten okres jest traumatyczny dla wszystkich złoczyńców drugiej kategorii, co Nick Spencer dokumentuje w kilku zeszytach swojej serii.

Dlaczego Speed Demon się liczy: dziedzictwo drugoplanowej postaci

Na pierwszy rzut oka postać, która nigdy nie wygrała znaczącej bitwy, która nigdy nie trafia na okładki wielkich crossoverów, która nie przetrwała w żadnym filmie, nie zasługuje na pogłębioną analizę. Jest jednak dokładnie odwrotnie. Sanders liczy się właśnie dlatego, że uosabia zasadniczy aspekt pajęczego mitu, który gwiazdorscy złoczyńcy nieustannie przesłaniają: banalność przestępstwa, zmęczenie przestępców, realną ekonomię tego środowiska.

Bez Jamesa Sandersa i jemu podobnych świat Petera Parkera byłby nieustanną operą, w której każdy przeciwnik urasta do szekspirowskiej tragedii. To właśnie odwrotność tego stanowi o bogactwie pajęczego uniwersum: wokół monumentalnych postaci — Norman Osborn, Doctor Octopus, Kingpin — roi się mnóstwo nieudaczników, którzy przegrywają, podnoszą się i znowu dają się aresztować. Ta fauna drugiej kategorii tworzy realistyczny fundament, na którym mogą się rozwijać wielkie tragedie. Zabierz Sandersów i Myersów, a zostanie ci opera bez statystów, teatr bez publiczności.

Nick Spencer doskonale to zrozumiał. Dając Sandersowi centralną rolę w Superior Foes, zrehabilitował całą kategorię postaci, które kult wielkiego złoczyńcy stopniowo uczynił niewidzialnymi. Speed Demon to zwykły robotnik w czerwono-żółtym kostiumie. Jego kariera, z pozoru płaska, wiele mówi o tym, co Marvel rozumie przez bycie złoczyńcą.

Podsumowanie: złoczyńca, który istnieje wyłącznie dzięki swoim porażkom

Wielka narracyjna lekcja Speed Demona mieści się w jednym zdaniu: istnieje dosłownie tylko dzięki swoim porażkom. Każde zwycięstwo Spider-Mana nad Sandersem to kolejna cegiełka w skromnym pomniku, jakim jest ta postać. Każde aresztowanie, każde upokorzenie, każda ucieczka zakończona ponownym schwytaniem karmi bohatera, którego bogactwo zbudowane jest w całości na negatywie. James Sanders to jedyny marvelowski złoczyńca, którego wartość rośnie w miarę, jak przegrywa.

Dla nowych czytelników, którzy odkrywają dziś pajęcze uniwersum, zanurzenie się w katalog Sandersa to doskonały sposób na poznanie bogactwa drugiego szeregu. Zacznij od zeszytów The Amazing #280-281, żeby poznać oryginalny skład Sinister Syndicate. Potem weź osiemnaście zeszytów serii The Superior Foes of Spider-Man autorstwa Nicka Spencera, absolutnego kamienia węgielnego tej postaci. Na koniec przejrzyj najnowsze crossovery, żeby zobaczyć, jak Marvel wciąż wykorzystuje tego zmęczonego, ale niezbędnego złoczyńcę.

Czytaj dalej — sprawdź nasz kompletny przewodnik po ikonicznych złoczyńcach, nasz wyczerpujący przegląd pajęczych postaci oraz naszą chronologiczną listę najważniejszych wątków fabularnych Spider-Mana. Dla kolekcjonerów nasze figurki klasycznych złoczyńców, nasze plakaty komiksowe w stylu vintage, nasz dział z zestawami LEGO, nasza linia kubków kolekcjonerskich, nasze ozdoby do wnętrz oraz nasze kostiumy pajęczych złoczyńców pozwalają przedłużyć tę eksplorację na co dzień. Speed Demon czeka na ciebie za zakrętem: szybki, zmęczony, żałosny i wspaniały.