Tinkerer (Phineas Mason): dyskretny naukowiec, który uzbraja najgorszych wrogów Spider-Mana

W galaktyce wrogów Spider-Mana istnieje postać, której prawie nikt nie rozpoznaje na ulicy, która nie nosi żadnego barwnego kostiumu, a mimo to odgrywa rolę bardziej fundamentalną niż większość superzłoczyńców, z którymi Peter Parker mierzy się od sześćdziesięciu lat. Phineas Mason, lepiej znany pod pseudonimem Tinkerer, to ten stary naukowiec w okularach, który nigdy nie doczekał się własnej sagi, własnego filmu ani nawet prawdziwej kryminalnej kariery na pierwszym planie. Nie zakłada maski, nie wygłasza mściwych monologów, nigdy nie wychodzi na dachy Nowego Jorku, by wyzwać Spider-Mana na pojedynek. A jednak wystarczy usunąć tę postać z równania, by cały przestępczy ekosystem się zawalił. Skrzydła Vulture'a przestają startować. Akwariowy hełm Mysteria nie emituje już iluzji. Ogon Scorpiona zamienia się w kawał martwego metalu. Nawet Zielony Goblin w niektórych ciągłościach zawdzięcza swoje wybuchowe gadżety temu staruszkowi, którego wziąłbyś za emeryta majsterkującego na zapleczu.

Właśnie ta dyskrecja czyni Phineasa Masona tak fascynującym. Reprezentuje typ złoczyńcy, który amerykańskie komiksy rzadko zgłębiają z taką konsekwencją: rzemieślnika z cienia. Nie zły geniusz szukający chwały jak Doctor Octopus, nie teatralny obsesjonat jak Kraven, nie mściwy fanatyk jak Zielony Goblin. Tinkerer jest dostawcą, mechanikiem, naprawiaczem. Żyje z chaosu, nigdy nie biorąc w nim bezpośredniego udziału. Ten artykuł prześledzi jego historię wydawniczą, kluczowe wystąpienia, logikę narracyjną i wersję kinową w MCU, żeby zrozumieć, dlaczego ta pozornie drugoplanowa postać jest w rzeczywistości jednym z najtrwalszych filarów dzielnicy, którą Spider-Man patroluje od 1962 roku.

Amazing Spider-Man #2 (1963): pierwsze pojawienie się starego naukowca w okularach

Tinkerer przychodzi na świat w Amazing Spider-Man #2, wydanym w maju 1963 roku, zaledwie kilka miesięcy po debiucie Spider-Mana w Amazing Fantasy #15. Scenarzysta Stan Lee i rysownik Steve Ditko wymyślają w tym zeszycie opowieść w dwóch częściach: pierwsza połowa wprowadza Vulture'a, który pozostanie jednym z najbardziej ikonicznych wrogów Petera, a druga pokazuje tajemniczego naukowca, o którym wtedy nikt nie sądził, że jeszcze wróci. Ten starszy człowiek, ukryty w warsztacie pełnym naukowych przyrządów, oferuje swoje usługi siatce pozaziemskich szpiegów w intrydze typowej dla srebrnej ery: wciąż jesteśmy w paranoicznej science fiction zimnej wojny, a Tinkerer gra rolę oportunistycznego wynalazcy, który sprzedaje swoje gadżety wrogom ludzkości.

Genialnym posunięciem, patrząc wstecz, nie jest intryga tego drugiego zeszytu, która dziś wydaje się nieco naiwna. Jest nim sylwetka postaci. Tam gdzie większość ówczesnych złoczyńców jest skrojona pod walkę — obcisłe kombinezony, ostentacyjne gadżety, wyzywające pozy — Phineas Mason zostaje narysowany jako niski, przygarbiony człowiek w wielkich okrągłych okularach i warsztatowym fartuchu. Nie przypomina żadnego innego złoczyńcy z rodzącej się galerii Spider-Mana. Przez lata Marvel będzie trzymał tę postać w uśpieniu, ale jej graficzna rozpoznawalność zostanie w pamięci czytelników. Kiedy scenarzyści uznają w kolejnych dekadach, że potrzebują spójnej postaci, by wyjaśnić, skąd bierze się technologiczny sprzęt drugoligowych złoczyńców, Tinkerer będzie na miejscu, gotowy wrócić do służby.

Ciekawe w tym pierwszym wystąpieniu jest to, że wpisuje się ono w bardzo konkretną logikę wydawniczą. Stan Lee mnożył wtedy antagonistów w Amazing Spider-Man, by zbudować trwałą galerię postaci. Podczas gdy gwiazdy takie jak Vulture czy Scorpion rozpalały wyobraźnię publiczności, postacie takie jak Mason zostawały w tle, dostępne na bardziej złożone historie. To właśnie planowanie na długi dystans odróżnia ekosystem Spider-Mana od ekosystemów innych superbohaterów: prawie wszystko, co pojawia się w pierwszych latach, prędzej czy później zyskuje narracyjną użyteczność dekady później.

Wyjątkowy profil Tinkerera: ani kostiumowy złoczyńca, ani zwykły bandyta

Żeby zrozumieć wyjątkowość Phineasa Masona, trzeba porównać go z innymi naukowcami uniwersum Spider-Mana. Otto Octavius, alias Doctor Octopus, też jest błyskotliwym fizykiem, ale ma nieumiarkowane ego i osobistą obsesję na punkcie Petera Parkera, która pcha go do nieustannych efektownych wybryków. Curtis Connors, czyli Lizard, to tragiczny badacz skazany przez własny wynalazek, jak przypomina artykuł o starciu Spider-Mana z Lizardem. Norman Osborn, pierwotny Zielony Goblin, to magnat przemysłu farmaceutycznego, którego chemiczna niestabilność łączy się z polityczną furią. Każdy z nich ma psychologiczną trajektorię, osobistą motywację, wewnętrzny dramat.

Tinkerer nie ma nic z tego. To handlowiec. Usługodawca. Jego motywacja jest ściśle ekonomiczna: produkuje gadżety dla tych, którzy płacą. Ta moralna neutralność, która czasem szokuje czytelników przyzwyczajonych do romantycznych złoczyńców, jest dokładnie tym, co czyni go skutecznym narracyjnie. W mieście, gdzie każdy kostiumowy przestępca zdaje się mieć osobiste porachunki ze Spider-Manem, Phineas Mason ucieleśnia banalność zorganizowanego zła. Reprezentuje to ogniwo łańcucha, o którym mówi się mało: to, które czyni spektakularną przestępczość materialnie możliwą. Bez jego warsztatu Vulture zostaje starym, zgorzkniałym inżynierem w swoim mieszkaniu na Staten Island. Z jego warsztatem Vulture lata nad Manhattanem.

Ta logika zorganizowanego rzemieślnika tworzy historie inne niż te o pozostałych złoczyńcach. Kiedy Spider-Man mierzy się bezpośrednio z Tinkererem, nigdy nie jest to teatralna bijatyka w muzeum czy na moście. To śledztwo. Peter Parker musi iść po tropach, rozpoznawać podzespoły, ustalać, kto dostarczył daną technologię danemu przestępcy. To niemal czarny kryminał wszczepiony w opowieść superbohaterską. Obecność Phineasa Masona nadaje niektórym historiom z Amazing Spider-Man i z Spectacular Spider-Man odcień dochodzeniowy rodem z Daredevila, co nie jest przypadkiem, gdy się wie, że Ben Urich i nowojorska prasa regularnie biorą udział w tych śledztwach.

Rogue gallery wyposażona przez Tinkerera: przegląd

Lista przestępców, którzy bezpośrednio lub pośrednio zawdzięczają Masonowi swój sprzęt, przypomina spis rogue gallery Spider-Mana. Vulture, rzecz jasna, którego skrzydlate uprzęże Mason przeprojektowywał wielokrotnie na przestrzeni kolejnych ciągłości. Shocker, ze swoimi rękawicami emitującymi fale uderzeniowe, jest niemal zawsze kojarzony z podzespołami z warsztatu Tinkerera. Scorpion i jego ruchomy ogon. Mysterio i jego wyrafinowany arsenał optyczny. Beetle, w kilku wersjach swojej zbroi. Big Wheel, jeden z najbardziej ekscentrycznych złoczyńców, jakich kiedykolwiek wymyślono, którego pojazd w kształcie gigantycznego koła Mason złożył dosłownie własnoręcznie.

Poza słynnymi złoczyńcami Tinkerer zaopatruje też drobnych przestępców, którzy roją się na stronach Amazing Spider-Man. Napastnicy z plecakami odrzutowymi, włamywacze z gadżetami do cichej roboty, najemnicy ze specjalną bronią. Ta wszechobecność w drugiej linii sprawia, że scenarzyści mogą przywołać Phineasa Masona, ilekroć potrzebują wyjaśnić, dlaczego trzecioligowy zbir nagle jest wyposażony jak superzłoczyńca. To wygodne i spójne. Ta wewnętrzna spójność jest jednym z powodów, dla których nowojorska siatka przestępcza w uniwersum Spider-Mana wydaje się tak gęsta: wszystko ostatecznie zbiega się w tych samych warsztatach, u tych samych dostawców, u tych samych pośredników.

Również Sinister Six, najgroźniejszy sojusz wrogów Spider-Mana, wiele zawdzięcza Phineasowi Masonowi. Nawet gdy grupą dowodzi Doctor Octopus, który teoretycznie mógłby sam projektować swój sprzęt, logistyczny ekosystem opiera się w dużej mierze na Tinkererze. Masona przedstawiano czasem jako nieoficjalnego kwatermistrza Sinister Six, dostarczającego części zamienne i techniczne ulepszenia między jednym napadem a drugim. Ta centralna pozycja czyni jego warsztat niemal świętym w mitologii Spider-Mana: to miejsce, w którym zaopatruje się przestępczy Manhattan.

Trzeba też wspomnieć nowszych złoczyńców, którzy korzystają z usług Masona, takich jak Overdrive, którego tuningowane samochody nie mogłyby istnieć bez zaawansowanej wiedzy z inżynierii motoryzacyjnej, czy nawet bardziej współczesnych złoczyńców jak Screwball, której sprzęt audiowizualny do streamowania przestępstw na żywo bardzo przypomina wyposażenie z unowocześnionego warsztatu Tinkerera. Mason dostosowuje się do epok i właśnie to pozwala mu pozostać istotnym od 1963 roku aż po dziś.

Strukturalna rola Tinkerera w przestępczym ekosystemie Nowego Jorku

Kiedy przeanalizujesz wszystkie wielkie historie Spider-Mana od lat sześćdziesiątych, dostrzeżesz powracający motyw: za każdym razem, gdy na Manhattanie pojawia się nowe zagrożenie technologiczne, śledztwo prędzej czy później prowadzi do warsztatu Phineasa Masona. Ta narracyjna mechanika daje światu Spider-Mana niezwykłą spójność. Tam gdzie inni superbohaterowie mierzą się z zagrożeniami niepowiązanymi ze sobą, Spider-Man porusza się w metropolii, w której przestępczość tworzy prawdziwą sieć ekonomiczną. Tinkerer jest jednym z jej węzłów. Daily Bugle jest kolejnym, co dobrze pokazuje portret, którego bohaterem jest Robbie Robertson, moralne sumienie redakcji, która regularnie ociera się o te sprawy, nie zawsze mogąc je nazwać.

Tę logikę sieci widać szczególnie dobrze w historiach Brand New Day i późniejszych, gdzie Spider-Man patroluje Nowy Jork, w którym każdy przestępca wydaje się związany z innym kontraktami, długami, dostawami. Tinkerer pojawia się tam punktowo jako postać nie do pominięcia, czasem neutralna, czasem manipulująca. Bywało, że Mason próbował nawet zdobyć przewagę nad własnymi klientami, projektując spreparowane urządzenia, które pozwoliłyby mu kontrolować wyposażonych przez siebie złoczyńców. Te próby, zwykle skazane na porażkę, dodają postaci głębi: nie jest tylko biernym rzemieślnikiem, ma także własne ambicje, zwykle ukryte pod pozorem starczej dobroduszności.

Przestępczy ekosystem Nowego Jorku, widziany przez pryzmat Tinkerera, przypomina podziemny przemysł z dostawcami, kanałami dystrybucji i cyklami innowacji. To ujęcie wpłynęło na inne drugoplanowe postacie Marvela, ale też na sposób, w jaki scenarzyści zbudowali samo miasto. Policja Nowego Jorku, czyli NYPD, musi regularnie radzić sobie z tym wyrafinowanym sprzętem, którego nie zawsze rozumie i który zmusza jej wyspecjalizowane jednostki do ciągłych innowacji, by nadążyć.

W okresach, gdy Ameryką rządził Norman Osborn, co opisano w historii Dark Reign, Phineas Mason dalej działał w cieniu, czasem pod presją instytucji, które same stały się skorumpowane. Ta ciągłość warsztatu, mimo politycznych wstrząsów w uniwersum Marvela, czyni z niego paradoksalny punkt stabilności: nieważne, kto jest u władzy i kto w tym miesiącu został bohaterem albo złoczyńcą — warsztat pozostaje otwarty, gotowy obsłużyć kolejnego klienta. Dziennikarskie relacje o tych siatkach, pisane przez reporterów takich jak Norah Winters i Glory Grant, regularnie muskały temat, nigdy nie docierając do samego Masona.

Tinkerer w MCU: Michael Chernus, Homecoming i powrót w No Way Home

W 2017 roku, gdy Marvel Studios i Sony wypuszczają Spider-Man: Homecoming, decydują się wprowadzić Tinkerera na ekran w sposób wierny komiksom. Michael Chernus gra Phineasa Masona jako milczącą prawą rękę Vulture'a w wykonaniu Michaela Keatona. Sekwencja otwierająca film, pokazująca Adriana Toomesa i jego ekipę zbierających pozaziemskie szczątki po bitwie o Nowy Jork z The Avengers, od razu stawia Tinkerera w centralnej pozycji: to on zamienia odzyskane materiały w broń nadającą się na sprzedaż. Film czyni z Masona postać tła, ale daje mu dość obecności, by czytelnicy komiksów natychmiast rozpoznali oryginalną dynamikę.

Ta adaptacja jest ciekawa, bo modernizuje profil postaci, nie naruszając jej DNA. Tinkerer w wykonaniu Chernusa jest młodszy niż wersja komiksowa, mniej zniedołężniały, ale zachowuje tę samą postawę dyskretnego rzemieślnika, który umożliwia wyczyny swojego szefa. Film bardzo dobrze pokazuje też mechanikę ekonomiczną: Toomes i Mason nie są fanatykami, to sfrustrowani przestępczy przedsiębiorcy, których uwiera system, gdzie wielkie korporacje pokroju Stark Industries wysysają wszystkie okazje. To niemal socjologiczne odczytanie Tinkerera wzmacnia polityczny wymiar postaci, rozwijany również w nowszych komiksach.

W Spider-Man: No Way Home (2021) Tinkerer wraca dyskretnie, ale znacząco. Gdy Vulture Keatona pojawia się na chwilę w scenie po napisach, pewne elementy wizualne przypominają warsztat z Homecoming i potwierdzają, że Mason wciąż jest częścią ekosystemu. Ta obecność zaznaczona przerywaną linią przygotowuje grunt pod przyszłe wystąpienia, zwłaszcza w serii Sinister War albo w ewentualnych spin-offach Sony związanych z rozwijanym uniwersum Sinister Six.

Wybór Chernusa do roli Masona jest też strategiczny. Aktor, znany z ról w Orange Is the New Black i Manhattan, wnosi wiarygodność robotnika-rzemieślnika, której bardziej wystylizowani aktorzy by nie mieli. Tinkerer z MCU nie jest szalonym naukowcem, tylko mechanikiem, który mógłby być Twoim sąsiadem, gdyby jego życie potoczyło się inaczej. Ta charakterystyka idealnie pasuje do przyziemnego podejścia, jakie wniosła relacja Petera Parkera z Tonym Starkiem do tonu filmowego Spider-Mana.

Rick Mason i rodzinne dziedzictwo: syn Tinkerera

Komiksowe uniwersum Marvela dodało przez dekady rodzinny wymiar postaci Phineasa Masona. Jego syn, Rick Mason, zwany the Agent, przewija się przez kilka serii i ustawia się jako odwrotne lustro ojca. Tam gdzie Phineas sprzedaje swój geniusz zorganizowanej przestępczości, Rick oddaje talenty w służbę agencjom rządowym i trafia ostatecznie do świata bliskiego temu, w którym działa Captain America i SHIELD. Ten kontrast ojciec–syn to narracyjny mechanizm, który Marvel regularnie wykorzystuje przy postaciach drugoplanowych: John Jameson, syn J. Jonaha, zostaje w ten sposób Man-Wolfem, a cała galeria aż roi się od takich pokoleniowych układów.

To międzypokoleniowe napięcie między Phineasem a Rickiem daje scenarzystom ciekawe wątki. Gdy Spider-Man prowadzi śledztwo w sprawie jego ojca, Rick bywa w moralnie niejednoznacznej sytuacji: pomóc wymiarowi sprawiedliwości rozbić siatkę własnego ojca albo kryć człowieka, którego mimo wszystko kocha. Ten dylemat przypomina inne tragiczne układy rodzinne z uniwersum Marvela, jak ten, który łączy Marthę Connors i jej męża, Lizarda, czy ten między Aną Kravinoff a jej ojcem Kravenem w klanie łowców.

W MCU ten rodzinny wymiar pozostał dyskretny, ale został zasugerowany. Film Homecoming przywołuje rodzinę Toomesa i ekonomiczną kruchość, która pcha Vulture'a ku przestępczości, a Tinkerer wpisuje się w ten sam socjologiczny klucz. Studia mogłyby w najbliższych latach rozwinąć filmową wersję Ricka Masona, co dodałoby postaci Phineasa głębi i zbudowało narracyjny pomost do szerszych intryg, być może powiązanych z przyszłym rozwojem MCU wokół Avengers i zapowiadanej wojny z Doctorem Doomem.

Tinkerer w najważniejszych historiach Spider-Mana: Dying Wish, Superior, Sinister War

Historia Dying Wish, która kończy się zamianą umysłów Petera Parkera i Otta Octaviusa, pokazuje Tinkerera jako postać peryferyjną, ale kluczową: to częściowo dzięki podzespołom z jego warsztatu Doctor Octopus doprowadza swój diaboliczny plan do końca. Ta sama logika wraca w Superior Spider-Man, gdzie Otto, zajmując ciało Petera, próbuje unowocześnić cały arsenał Spider-Mana, pośrednio korzystając z dostawców takich jak Mason. Ta techniczna ciągłość między historiami daje uniwersum Marvela materialną wiarygodność rzadką w gatunku superbohaterskim.

W Sinister War Phineas Mason jest kluczowy, nawet jeśli trzyma się z dala od starć. Kiedy cała galaktyka złoczyńców Spider-Mana wchodzi w jednoczesną konfrontację, w tym samym momencie zostaje rozwinięty cały jego katalog gadżetów i broni, co tworzy jedną z najbardziej przeładowanych wizualnie historii ostatnich lat. Scenarzyści bawią się, każąc Masonowi rozmawiać z przestępcami, których wyposażył trzydzieści lat wcześniej, i budują efekty pamięci dla wieloletnich czytelników. To poczucie ciągłości jest jedną z wielkich sił Marvela, a Tinkerer jest jednym z jej najlepszych przykładów.

Historia Ends of the Earth, również skupiona na Doctorze Octopusie, pośrednio dowartościowuje pracę Tinkerera, bo broń klimatyczna użyta przez Doc Ocka też wymagała rzemieślniczej wiedzy najwyższej klasy. Za każdym razem, gdy Peter Parker staje przed nieproporcjonalnym zagrożeniem technologicznym, niewidoczne tło sprawy w taki czy inny sposób prowadzi do warsztatów takich jak ten Masona.

Ostatnio historia Shadow of the Green Goblin i nowa era Brand New Day dalej wykorzystują Masona jako postać z zaplecza. Współcześni autorzy rozumieją, że ta postać działa najlepiej, gdy zostaje w cieniu: zbyt mocne wyeksponowanie zniszczyłoby jej narracyjną magię. Nie jest złoczyńcą pierwszego planu i właśnie dlatego, że nim nie jest, staje się niezbędny.

Dlaczego Tinkerer ucieleśnia rzadki typ złoczyńcy

Gdyby trzeba było określić, co czyni Phineasa Masona tak wyjątkowym, byłaby to zapewne myśl, że przestępczość nie jest wyłącznie spektaklem, że ma też swoje kulisy, łańcuchy logistyczne i dyskretnych przedsiębiorców. W dominującej wyobraźni komiksu złoczyńca jest niemal zawsze widoczną twarzą przestępstwa: kostiumową sylwetką, która napada, atakuje, monologuje. Tinkerer odwraca tę logikę. Jest przedsiębiorcą chaosu, przemysłowcem, który prosperuje dzięki starciom oglądanym w telewizji. Mógłby niemal być postacią z czarnego kryminału przeniesioną do gatunku superbohaterskiego i to właśnie z tego pokrewieństwa bierze się jego wyjątkowość.

Postać przypomina pod pewnymi względami narracyjną funkcję, jaką pełni Hobgoblin w innym wymiarze mitu Spider-Mana: wymiarze przekazywania, odziedziczonego oprzyrządowania, sprzętu, który się przejmuje i przerabia. Ale tam gdzie Hobgoblin materialnie przejmuje arsenał Zielonego Goblina, Tinkerer pozostaje dostawcą. Ta różnica jest kluczowa. Mason nigdy nie zostaje niczyim następcą; jest po prostu i na zawsze naprawiaczem.

Ten wymiar prawdopodobnie skłonił część scenarzystów, by widzieć w Phineasie Masonie metaforę realnego przemysłu zbrojeniowego, co daje postaci dyskretny wydźwięk polityczny. Amerykańskie komiksy, zwłaszcza od lat dwutysięcznych, nie wahały się rzutować na Tinkerera społecznych pytań o utowarowienie przemocy. Mason sprzedaje gadżety, ale pośrednio sprzedaje też nieporządek. To krytyczne odczytanie dokłada kolejną warstwę postaci, którą wielu mogłoby uznać za drugoplanową, i tłumaczy, dlaczego wciąż pojawia się w opowieściach o najgorszych porażkach Spider-Mana równie chętnie jak w tych najbardziej optymistycznych.

Warto też zauważyć, że Tinkerer wpisuje się w szerszą linię postaci drugoplanowych, w które uniwersum Spider-Mana jest szczególnie bogate. Ashley Kafka, psycholożka z Ravencroft, pełni porównywalną rolę po stronie analizy psychiki złoczyńców, a postacie takie jak Chasm czy Demogoblin dopełniają tę panoramę nietypowych przeciwników. Każda z nich pokazuje inny wymiar zorganizowanego zła, które kwitnie w Nowym Jorku, a Tinkerer reprezentuje jego najbardziej prozaiczną, najbardziej ekonomiczną i najtrwalszą stronę.

Phineas Mason dziś: postać dyskretnie centralna

W momencie, gdy uniwersum Marvela układa się wokół nowych wielkich historii, Tinkerer pozostaje postacią, którą scenarzyści mogą bez trudu reaktywować. Jego prosta konstrukcja narracyjna czyni go uniwersalnym: warsztat, naukowiec, klientela. Ta funkcjonalna elegancja tłumaczy, dlaczego przeszedł przez sześć dekad, nigdy się nie starzejąc. Mody wydawnicze się zmieniają, złoczyńcy pierwszego planu zużywają się i wymyślają na nowo, ale rzemieślnik zostaje przy swoim warsztacie.

Jeśli chcesz zgłębić bogactwo uniwersum Spider-Mana poza największymi nazwiskami, filary poświęcone kultowym wrogom Spider-Mana i pełnemu uniwersum postaci Spider-Man dają przydatne mapy. Z kolei panorama wielkich historii i klucz do Spider-Verse pozwalają umiejscowić Masona w szerszym gąszczu ciągłości Marvela.

Jeśli chcesz pociągnąć dalej odkrywanie drugoplanowych przestępców, warto przejrzeć portrety postaci równie dyskretnych jak Phineas albo zajrzeć do tematycznych kolekcji sklepu, od kostiumów cosplay Spider-Man po gadżety z ery Brand New Day. Każda z tych kolekcji na swój sposób przedłuża w realnym świecie ten gęsty ekosystem, który Tinkerer pomaga utrzymywać przy życiu na stronach komiksów.

Ostatecznie Phineas Mason nie jest postacią, którą polubisz od pierwszego wejrzenia, bo nie gra na tradycyjnych sprężynach superzłoczyńcy. Nie budzi ani strachu, ani podziwu. Przy uważnej lekturze budzi coś innego: trzeźwe rozpoznanie, że przestępczość — w realnym życiu tak samo jak w fikcji — zawsze opiera się na cierpliwych rzemieślnikach, dyskretnych dostawcach i anonimowych warsztatach. Tinkerer jest właśnie tą prawdą, przełożoną na jaskrawe kolory i rysunkowe kadry, i dlatego bez wątpienia jeszcze długo będzie pojawiał się gdzieś na marginesie wielkich przygód Spider-Mana.