Odpowiedź w skrócie
Scream to jeden z pięciu symbiontów pobranych z Venoma przez Life Foundation w 1993 roku. Jego znak rozpoznawczy jest w tej rodzinie wyjątkowy: czupryna z macek, którymi smaga i które utwardza w ostrza. Jego pierwsza nosicielka, Donna Diego, morduje czterech pozostałych nosicieli, zanim zostaje aresztowana. Tego symbionta nosiły kolejno cztery kobiety, a samo imię nie pochodzi z komiksów.
Spis treści
Z Life Foundation wyszło pięć symbiontów, ale tylko jeden zbudował swoją reputację na detalu czysto graficznym: na włosach. Scream jest najbardziej rozpoznawalnym z piątki potomków, jedynym, którego sylwetka nie przypomina żadnego innego symbionta — a jego historia szykuje kilka niespodzianek każdemu, kto poprzestaje na streszczeniach z sieci, począwszy od pochodzenia imienia.
Narodziny z pobrania, nie ze spotkania
Początek to rok 1993 i mini-seria, która zrobiła z Eddiego Brocka głównego bohatera. Life Foundation, survivalowa organizacja kierowana przez Carltona Drake’a, chwyta Venoma i siłą pobiera z niego piątkę potomków. Każdy zostaje wszczepiony jednemu z ochroniarzy fundacji. Symbiont, którego później nazwiemy Scream, pojawia się tam po raz pierwszy. Scenariusz pisze David Michelinie — rysuje Ron Lim.
Takie narodziny — przez pobranie — zmieniają wszystko w porównaniu z Venomem czy Carnage’em. Nie ma spotkania, nie ma wyboru, nie ma powinowactwa: laboratorium pobiera, hoduje i wszczepia pracownikom, którzy zgłosili się na ochotnika, nie wiedząc, na co się godzą. Nasz artykuł o tej mini-serii z 1993 roku przybliża kontekst, a portret Riota śledzi kolejnego z tej piątki.
Piątka i jej nosiciele
Każdy z pięciu symbiontów ma swojego agenta. Donna Diego nosi tego, który stanie się Scream, Trevor Cole symbionta Riot, Ramon Hernandez symbionta Lasher, Carl Mach symbionta Phage, a Leslie Gesneria symbionta Agony. Warto zapamiętać te pary, bo dalszy ciąg historii opiera się w całości na różnicy między symbiontem a osobą, która go nosi.
Nasze portrety Agony i Lasher opisują dwóch kolejnych członków tego rodzeństwa, a portret Hybrida opowiada, co dzieje się z czwórką z nich. Po stronie przedmiotów cała ta gałąź ma swoje własne figurki symbiontów, odrębne od figurek Spider-Mana.
FIGURKI & KOLEKCJA
Figurka kolekcjonerska Spider-Man i Symbiont
Więź nosiciela i symbionta zatrzymana w bryle: gest założycielski całej tej rodziny.
99.90 €
Odkryj →| Symbiont | Pierwotny nosiciel |
|---|---|
| Scream | Donna Diego |
| Riot | Trevor Cole |
| Lasher | Ramon Hernandez |
| Phage | Carl Mach |
| Agony | Leslie Gesneria |
Pułapka imienia: nie pochodzi z komiksów
Oto punkt, który prawie wszystkie opracowania podają błędnie. W mini-serii z 1993 roku żaden z pięciu symbiontów nie zostaje nazwany. To stworzenia w różnych kolorach noszone przez anonimowych agentów. Scream, Riot, Lasher, Phage, Agony: te imiona jeszcze nie istnieją.
Pojawiają się w połowie lat 90. za sprawą produktów licencyjnych — gry wideo z 1995 roku i serii figurek z 1996 roku. Źródła różnią się co do tego, które z nich jako pierwsze utrwaliło imię, i nieuczciwie byłoby to rozstrzygać: pewne jest to, że imię nie pochodzi z pierwotnej opowieści.
Pierwszy raz imię pada w drukowanym komiksie w 1999 roku, w promocyjnym zeszycie rozdawanym przez park rozrywki. A Marvel oficjalnie przyjmuje ten pseudonim dopiero w roku 2007, w encyklopedycznym dodatku, który wreszcie identyfikuje symbionta jako Scream, a jego nosicielkę jako Donnę Diego. Czternaście lat po powstaniu postaci.
Ta droga mówi coś o epoce: figurka nazwała postać, której wydawca nie uznał za wartą nazwania. Nasze zestawienia niespójności zbierają inne przypadki, w których merchandising wyprzedził kanon.
Czupryna, broń, której nie ma nikt inny
Wszystkie symbionty wytwarzają macki. Tylko jeden robi z nich fryzurę. Biomasa Screama tworzy długie, chwytne pasma, którymi smaga, chwyta i wiąże przeciwników, a które potrafi też utwardzać w ostrza. To jego znak firmowy, tyleż bojowy, co wizualny, a źródła branżowe opisują go jako właściwy tylko temu symbiontowi w całej rodzinie.
Resztę arsenału ma cały gatunek: zwiększoną siłę, przyczepność, regenerację oraz dwie historyczne słabości — ogień i fale dźwiękowe. Nasz artykuł o relacji z symbiontem wraca do tego wspólnego fundamentu, a strona poświęcona Venomowi i symbiontom ustawia każdego członka rodziny w całości.
Projekt pomyślany, by się wyróżniać
Wybór nie jest przypadkowy. W 1993 roku symbionty zaczynają już być do siebie podobne — ta sama postura, ta sama paszcza, te same macki. Dać jednemu z nich jaskrawożółtą czuprynę to sprawić, że rozpoznasz go w jednym kadrze. To także tłumaczy jego trwałą obecność w grach wideo i seriach figurek, znacznie większą niż jego rzeczywista waga w opowieściach.
Ta graficzna czytelność tłumaczy też, dlaczego piątka potomków tak dobrze wypada na przedmiotach: przy identycznej sylwetce do rozróżnienia wystarcza kolor. Na tym opierają się całe serie figurek symbiontów, w których rozpoznajesz postać po odcieniu, jeszcze zanim przeczytasz imię; ta sama logika wraca na naklejkach ściennych.
Wyjątkowy znak rozpoznawczy
Chwytne pasma do smagania, chwytania i wiązania, które można utwardzić w ostrza.
Wspólna baza
Zwiększona siła, przyczepność i regeneracja, jak u całego gatunku.
Historyczne słabości
Ogień i fale dźwiękowe.
Separation Anxiety: nosicielka staje się potworem
Ciąg dalszy przychodzi pod koniec 1994 roku, w czterozeszytowej mini-serii, którą pisze Howard Mackie, a rysuje Ron Randall. Piątka potomków organizuje ucieczkę Eddiemu Brockowi, wtedy odłączonemu od swojego symbionta, żeby nauczył ich panowania nad własnymi. Porywają też dziennikarza z Daily Bugle.
Zwrot jest brutalny: to Donna Diego morduje pozostałych, dźwiękowym ostrzem, przekonana, że każdy symbiont jest zły i psuje swojego nosiciela. Zapowiada, że potem zabije Brocka, a następnie Carnage’a. Brock odzyskuje symbionta, pokonuje ją, ona zostaje aresztowana.
Błąd, który wszyscy powtarzają
Ciągle można przeczytać, że „Scream zabił cztery pozostałe symbionty”. To nieprawda, a niuans jest decydujący: Donna Diego zabiła ich ludzkich nosicieli. Cztery symbionty przeżywają. Zostają zatrzymane i badane przez rząd, a potem łączą się w jedną istotę — Hybrid — związaną ze sparaliżowanym strażnikiem, w styczniu 1996 roku.
Inaczej mówiąc, czyn Donny Diego nie niszczy braci Screama: wymusza na nich, by stali się czymś większym. Bez tej masakry nie byłoby Hybrida. Sama Diego zasługuje na dłuższą chwilę uwagi: przedstawiona jako ochotniczka Life Foundation ze schizofrenią — zaburzeniem, które miała jeszcze przed połączeniem z symbiontem — jest jedną z niewielu nosicieli, u których stan psychiczny nie jest dziełem stwora.
FIGURKI & KOLEKCJA
Figurka Spider-Man - Carnage 30cm
Carnage, cel, który Donna Diego obiecała sobie po Brocku — i którego nigdy nie dosięgnie.
69.90 €
Odkryj →Błąd, który wszyscy powtarzają
- Nie symbionty Donna Diego zabiła ludzkich nosicieli, a nie cztery symbionty.
- Przeżywają Przetrzymywane przez rząd, w styczniu 1996 roku łączą się w Hybrida.
Cztery nosicielki, jedna tożsamość
To, co wyróżnia Screama na tle innych symbiontów, to sposób przekazywania. Venom pozostaje w masowej świadomości przypisany Eddiemu Brockowi, a Carnage Cletusowi Kasady’emu; ten symbiont zmienił nosicielkę cztery razy i za każdym razem między kobietami.
Donna Diego nosi go od 1993 do 2012 roku. W 2019 roku wskrzeszony symbiont używa jej zwłok jako stelaża, a świadomość Diego zostaje w nim tylko jako resztka — obraz, który opowieść świadomie podaje jako horror. Potem przychodzi Patricia Robertson, wcześniej nosicielka klona Venoma, zabita przez Carnage’a w obronie swojej następczyni. A następnie Andi Benton, którą czytelnicy znali jako Manię.
Nasz portret Manii obejmuje wcześniejszy okres Andi Benton, a portret Carnage’a przedstawia stałego przeciwnika całej tej linii.
Andi Benton już nie jest Scream
Uwaga na częsty, i całkiem świeży, błąd. Andi Benton nosiła symbionta od 2019 do 2021 roku — i go spaliła. Symbiont zostaje zniszczony, a z jego resztek powstaje inne stworzenie. Pisać dziś „Andi Benton jest Scream” to opisywać stan rzeczy sprzed kilku lat. W 2024 roku pojawiła się nowa nosicielka, najemniczka w zespole dowodzonym przez Silver Sable.
Linia wyłącznie kobieca i co z tego wynika
Żaden inny ważny symbiont nie ma tej cechy. Venom przechodzi od Eddiego Brocka do Maca Gargana, a potem do Flasha Thompsona, Carnage trzyma się Cletusa Kasady’ego, Toxin zmienia ręce bez żadnej logiki płci. Screama nosiły natomiast wyłącznie kobiety — cztery w trzydzieści lat.
Prawdopodobnie nie było to zamierzone od początku: Donna Diego była jedną z pięciu agentów, wybraną bez większego powodu niż jej koledzy. Ale powtórzenie w końcu stworzyło tożsamość. W praktyce wydawniczej ten symbiont stał się tym, który przechodzi z bohaterki na bohaterkę — i dlatego dostał własną serię, podczas gdy trzech jego braci nigdy nie wyszło poza rolę tła.
Tę osobną pozycję widać nawet w katalogu gadżetów, gdzie symbiotyczne stwory mają własny dział obok koszulek i plakatów ze Spider-Manem. Strona o postaciach tego uniwersum umiejscawia każdą z tych nosicielek.
Tożsamość zrodzona z powtórzenia
Cztery nosicielki w ciągu trzydziestu lat, same kobiety: choć nie było to zamierzone od początku, to powtórzenie przyniosło Screamowi własną serię.
Vault i to, co dzieje się ze skonfiskowanym symbiontem
Jeden szczegół tej historii zasługuje na uwagę, bo tłumaczy to, co dzieje się dalej. Po masakrze dokonanej przez Donnę Diego cztery ocalałe symbionty nie zostają zniszczone: przejmują je władze i zamykają w zakładzie karnym przeznaczonym dla nadludzi, gdzie są badane.
To pomysł, który opowieści o symbiontach wykorzystują rzadko i który zasługuje na więcej, niż tu dostaje: co państwo robi z żywym stworzeniem, które nie ma ani statusu prawnego, ani własnego ciała, ani sposobu porozumiewania się? Odpowiedź opowieści jest krótka — zamyka się je na klucz i obserwuje — i daje dokładnie to, czego można się było bać. Cztery symbionty w końcu łączą się w jedną istotę i wiążą ze sparaliżowanym strażnikiem.
Ta logika konfiskaty przenika całą mitologię. Wraca w opowieściach, w których rządowa agencja przejmuje stworzenia, których nie rozumie, i tłumaczy trwałą nieufność między symbiontami a ludzkimi instytucjami. Nasz portret Hybrida opowiada, czym staje się ten kwartet, a portret Toxina pokazuje inną próbę instytucjonalnego nadzoru, tym razem ze strony policji.
Scream to nie Shriek
Najtrwalsza pomyłka nie dotyczy innego symbionta, lecz postaci zupełnie z nim niezwiązanej. Shriek, z prawdziwego nazwiska Frances Barrison, pojawia się w marcu 1993 roku — w tym samym roku. To istota ludzka obdarzona mocami dźwiękowymi powiązanymi z Ciemną Siłą, bez najmniejszego związku z symbiontami, znana przede wszystkim jako wspólniczka Carnage’a.
Podobieństwo nie kończy się na imieniu. Obie postacie krążą wokół Carnage’a, obie są kobietami stworzonymi w tym samym roku i obie mają tożsamość wizualną opartą na włosach — u Shriek jest to zjeżona czarna masa, u Scream kaskada żółtych macek. Czytelnik, który spotyka jedną, a kilka miesięcy później drugą, ma wszelkie powody, by je pomieszać, a wyszukiwarki podtrzymują nieporozumienie, podsuwając jedną w miejsce drugiej.
Dwa bliskie imiona, ten sam rok powstania, ten sam dźwiękowy rejestr w wyobraźni: wszystko sprzyja pomieszaniu. Nasz portret Shriek rozwiewa wątpliwości, a nasz artykuł o Maximum Carnage pokazuje, jaką rolę tam odgrywa — w historii, w której akurat Scream się nie pojawia.
Druga rzecz, której nie należy mieszać: w filmie z 2018 roku Scream nie zostaje nazwany. Zidentyfikowane są tylko Venom i Riot; pozostałe symbionty Life Foundation jedynie przewijają się przez ekran, bez wypowiedzenia żadnego imienia.
Własna seria i o czym opowiada
Scream jest jedynym z piątki potomków, który dostał tytuł ze swoim imieniem. Seria towarzyszy Andi Benton przez cały okres noszenia, od 2019 do 2021 roku, i wybiera nieoczekiwaną drogę: zamiast robić z niej kolejną mścicielkę, traktuje relację nosicielki i stwora jak trudne współlokatorstwo, w którym każde ciągnie w inną stronę.
I właśnie tu postać staje się ciekawa. Większość opowieści o symbiontach zadaje pytanie w jedną stronę: czy stwór psuje swojego nosiciela? Tutaj pytanie idzie w drugą — czym staje się stwór związany z kimś, kto go nienawidzi? Odpowiedź przychodzi na koniec tego okresu: Andi Benton pali symbionta. Nie uwalnia się od niego, ona go niszczy.
Koniec rzadki w tej rodzinie
Symbionty prawie zawsze wracają. Venom był niszczony, rozpraszany, wypaczany i za każdym razem wracał; Carnage także. To, że ten symbiont zostaje obrócony w popiół przez własną nosicielkę, a jego szczątki posłużą potem do stworzenia innej istoty, czyni z niego wyjątek. Nasza strona poświęcona rodzinie symbiontów zbiera te losy, a artykuł o Anti-Venomie opisuje drugą możliwą drogę — tę, w której stwór przemienia się, zamiast zniknąć.
Zostaje pytanie otwarte, którego opowieści nie rozstrzygnęły: czy nosicielka z 2024 roku nosi ten sam symbiont, odtworzony, czy osobne stworzenie, które przejęło jego imię? Źródła tego nie ustalają i lepiej to powiedzieć, niż rozstrzygać za nie.
Koniec rzadki w tej rodzinie
Andi Benton nie uwalnia się od symbionta, ona go pali: wyjątek wśród symbiontów, które prawie zawsze wracają.
Co zapamiętać z tego symbionta
Scream zajmuje w tej rodzinie dziwne miejsce: wizualnie zapada w pamięć, narracyjnie jest drugoplanowy, a jednak obecny od trzydziestu lat. To jedyny z piątki potomków, który dostał własną serię, i jedyne symbiotyczne stworzenie, którego tożsamość przechodzi z nosicielki na nosicielkę, zamiast pozostać przy jednym imieniu.
Pokazuje też mechanikę wydawniczą, o której się zapomina: postać bezimienna w swojej pierwotnej opowieści, nazwana przez figurkę, uznana oficjalnie czternaście lat później i osadzona na tyle mocno, że udźwignęła własny tytuł. Przegląd sag umiejscawia każde jej pojawienie się, a nasze zestawienie na start podpowiada, od którego tomu zacząć ten okres.
Jeśli chcesz pójść dalej w stronę przedmiotów, gałąź symbiontów ma własną ikonografię — otwartą paszczę, język, macki — którą znajdziesz na koszulkach, plakatach i gobelinach. A jeśli chodzi o prezent dla czytelnika, który zna już całe rodzeństwo, wybór prezentów pozwoli uniknąć powtórki.
FIGURKI & KOLEKCJA
Figurka z ruchomymi elementami Spider-Man - Venom Let There Be Carnage
Ruchoma figurka za niewielkie pieniądze, żeby uzupełnić rodzeństwo symbiontów bez wydawania miesięcznego budżetu na zakupy.
20.72 €
Odkryj →Wizualnie zapada w pamięć
Trwała obecność od trzydziestu lat mimo drugoplanowej roli.
Jedyna seria
Jedyny z piątki potomków, który doczekał się własnego tytułu.
Przekazywana tożsamość
Przechodzi z nosicielki na nosicielkę, zamiast pozostać przypisana do jednego nazwiska.
Najważniejsze w pięciu punktach
Potomek pobrany z Venoma przez Life Foundation w 1993 roku, stworzony przez Michelinie i Rona Lima. Czupryna z macek, której nie ma nikt inny. Pierwsza nosicielka, która morduje nosicieli czterech pozostałych — nie zabijając samych symbiontów, bo te połączą się w Hybrida. Imię przyniesione przez produkty licencyjne, uznane przez Marvela oficjalnie dopiero w 2007 roku. I cztery kolejne nosicielki, z których ostatnia zniszczyła stwora.
Jeśli chodzi o dalsze losy tej rodziny, Toxin reprezentuje kolejne pokolenie, a Knull to początek, który Marvel ostatecznie im wymyślił.
